Reddingshonden geliefd voor opsporing
23 oktober 2007, door Wim Nelissen
'Hallo Louise, en alle andere van de groep. Bij deze wil ik jullie bedanken voor jullie hulp. Ik kon bellen, al was het midden in de nacht, en jullie kwamen meteen in actie. Ik ben heel goed geholpen en gelukkig is mijn vader terug, wel verward maar ongedeerd. Nogmaals bedankt voor alles!! Jullie inzet verdient een dikke pluim.'
Zomaar een reactie op de website van stichting Reddingshonden RHWW .
De van oorsprong Westervoortse hulpgroep, met een eigen onderkomen in Duiven, staat altijd klaar. "Je wilt wat meer doen met je hond dan wat de meeste mensen doen", zegt voorzitter Louise Smits uit Westervoort, terwijl ze samen met vice-voorzitter John van Norden uit Terschuur in Stadskanaal door een bosperceel struint. De honden Diso en Lady dartelen ook door dat bos. Het zijn de dieren die het echte werk doen: ze proberen de geur van een mens te ontdekken. In dit geval gaat het om een psychiatrisch patiënt die verdwenen is. In andere bossen rond Stadskanaal zijn nog eens 20 andere reddingwerkers met 13 honden actief.
Ze houden niet bij hoeveel vermiste mensen ze in de loop der jaren hebben gevonden, maar het moeten er inmiddels dik 150 zijn. De meesten bleken dood te zijn.
Vanuit de Liemers gaan de mensen en dieren op pad naar waar ze gevraagd worden. Tot in Thailand en Maleisië toe. Op verzoek van de politie, familieleden of verzekeringsmaatschappijen. De reddingsoperatie die het meeste indruk maakte was in 2001 in Portugal. Daar was een brug ingestort, waardoor een bus vol mensen en enkele auto's in een snelstromende rivier waren gevallen. Smits en van Norden: "Omdat het water te vies was konden sonarapparatuur en duikers niets vinden. Onze honden wel. De bus was honderd meter verder gedreven. Het was heel indrukwekkend. Zoveel slachtoffers en zoveel mensen langs de kant die ons werk volgden." Van mensen die in het water liggen komt de lichaamsgeur aan de oppervlakte drijven. Voor de honden is het dan, vanuit een bootje, geen probleem om te ruiken waar ergens mensen liggen.
De honden slaan aan, in het bos in Stadskanaal. Smits en Van Norden wurmen zich door dichte struiken. Diso en lady hebben een vrouw gevonden. Loos alarm, het is een gewone bewoonster, maar een mens is een mens en de honden hebben hun werk dus goed gedaan. "Zo ontdekken ze ook wel eens een vrijend stelletje", memoreren Smits en van Norden.
Omdat in Stadskanaal zoveel mensen actief zijn, is ook de eigen commandowagen paraat. Vandaaruit wordt de zoekactie gecoördineerd.
De mensen in het veld gaan, gewapend met portofoon en GPS, minimaal met twee man op pad. Smits en Van Norden: "Deels voor je eigen veiligheid, maar stel je ook eens voor dat je een lichaam vindt. Dat is niet altijd een fijne aanblik. Als je niet alleen bent heb je steun aan elkaar."
Smits en Van Norden vinden het gewoon leuk om met honden te werken. "En wat wij doen is heel sociaal. Je maakt de familie blij als je iemand vindt. Ook als die overleden is, want dan weten ze in ieder geval waar ze aan toe zijn."
De man in Stadskanaal wordt niet gevonden. Op zich niet vreemd, want het is onbekend waar hij is gebleven. In die zin was het zoeken in de bossen, op verzoek van het programma Tros Vermist, een beetje een wanhoopsdaad.
Louise Smits (rechts) en John van Norden (tweede van links) in gesprek.
Reddingshonden
- De reddingshondenwerkgroep is in
1989 opgericht in Westervoort.
De 42 leden en 29 honden komen uit heel Nederland.
- In 2001 is de groep omgezet in een
stichting ter algemeen nut.
In 2005 ging een lang gekoesterde wens in vervulling:
een eigen pand om spullen op te slaan in Duiven.
- De opleiding voor een hond duurt twee
jaar.
Via spelen en belonen leert het dier om de omgeving af te speuren en mensengeur waar te nemen en dan de baas te waarschuwen.
Het maakt daarbij niet uit of die persoon dood is of leeft.
Mens en dier van Stichting
Reddingshonden RHWW rusten even uit bij een zoekactie in Stadskanaal
naar een vermiste man.
Draaien op sponsors
WESTERVOORT/DUIVEN - De stichting Reddingshonden RHWW (de afkorting staat voor
Reddings Honden Werkgroep Westervoort) moet zichzelf bedruipen. Ze krijgt geen
subsidie.
Sommige instanties waarvoor ze op pad gaat geven een vergoeding van onkosten. Zo
geeft Tros Vermist een kilometervergoeding van tien cent per kilometer die
gereden moet worden naar de zoekplek.
De Postbank is een positieve uitschieter. Voor die bank wordt vaak gezocht naar
vermisten, in verband met de verzekeringsuitkering. In zo'n geval worden de
reis- en verblijfskosten helemaal vergoed.
De groep is dus vrijwel helemaal afhankelijk van sponsors, ook voor artikelen
als mobilofoons.
Nu is er behoefte aan een nieuwe commandowagen, van waaruit acties gecoördineert
worden. Het huidige busje, uit 1991, begint kuren te vertonen.
De leden van de Westervoortse groep krijgen voor hun inzet geen vergoeding.
Sterker nog: het kost ze geld.
Bij inzetten buiten de vrije zondag moeten ze vrije dagen opnemen of onbetaald
verlof pakken.
Sommige werkgevers strijken over hun hart en steunen het reddingswerk door
betaald vrij te geven.
Zoektocht in het bos, de honden zijn de baasjes vooruit.
Info: www.reddingshonden.nl
|
