VERSLAG
VAN EEN
SUCCESVOL AFGELEGD DRK-EXAMEN DOOR EEN LID VAN DE RHWW.
Tekst Frank Spijkerman, november 2000
eindredactie webmaster
|
VERSLAG
VAN EEN
SUCCESVOL AFGELEGD DRK-EXAMEN DOOR EEN LID VAN DE RHWW. |
|
Frank Spijkerman is een
aantal jaren een zeer actief lid geweest van de RHWW.
Sinds dit jaar woont en werkt Frank in Duitsland. Het reddingshondenwerk heeft
hij ook daar weer opgepakt bij het Duitse Rode Kruis. Inmiddels is hij benoemd
tot "Staffelleiter" van de RettungsHunde Staffel Bad Dürkheim. In
november heeft hij met zijn Labrador teef (Benja) examens gedaan bij het Duitse
Rode Kruis. Van dat examen weekend maakte hij een verslag welke hieronder is
weergegeven.
| Zaterdagochtend 07:30 uur;
ontwaaktijd voor een Duits examenweekeind voor een Hollandse ex-RHWW
Reddingshondengeleider met een op een bringseltechniek getrainde
Labrador genaamd Benja. Het is koud bij aankomst op de Reddingsbasis. Hier hebben we afgesproken om met z'n allen naar de plaats van examens af te reizen. Om 08:15 aangekomen in Alzey (ca. 60km ten noorden van Bad Dürkheim), inclusief een egg Mac Muffin bij de firma met de gele M, vindt een voorbespreking plaats over hetgeen gebeuren gaat. In vogelvlucht hebben we zaterdagochtend de 'unterordnung' (Appel), geräte übungen (Lopen over hindernissen) en 's middags het vlakte-examen. Vol goede moed en stevig vertrouwen in zijn viervoeter betreedt baas en hond het veld. Tenslotte hadden we daar de dinsdag ervoor nog even geoefend en was het voor Benja bekend terrein. Uiteraard het beestje van tevoren uitgebreid uitgelaten en met haar gespeeld zodat de kans op temperamentvolle uitspattingen op het veld nihil zou zijn. Ja, ja...... braaf naast de baas lopen kon er nog maar net af en wat is het toch leuk om de baas op het veld voor de verzamelde troep toch gewoon eens lekker voor ... te zetten. Bij de vraag van de examinator; is t'ie altijd zo, natuurlijk met een stevig en zonder grijns met nee beantwoord, "doet ie anders nooit...." |
|
Al met al hebben we de appel oefeningen
uitgevoerd met en zonder riem en konden we door naar de "geräte". De examinator
wilde graag eerst
nog even een beeld van de hond krijgen, voordat hij zomaar iemand liet zakken. De nadruk lag
bij hem op het zoeken en op een paar andere appelvaardigheden. Vooruitsturen en afleggen en vrij naast de voet lopen. Deze oefeningen hebben baasje en hond
goed volbracht. Bij de "hindernisbaan" ging Benja met bravoure over de apparaten en gaf dat
de examinator toch het gevoel dat die twee toch wel bij elkaar pasten.
Alle apparaten werden goed doorlopen zonder een probleem, kortom voor deze twee onderdelen
(unterordnung / geräte): geslaagd.
Na een kop soep en brood naar binnen te hebben gewerkt volgde de Flächenprüfung
(Vlakte-examen). In een gebied van 50 x 350 meter wordt 1 oefenslachtoffer weggelegd.
Het gebied mag maar 1 keer doorlopen worden en moet het slachtoffer gevonden worden. Voor ons beide eigenlijk
"peanuts", kenden we al vanuit Nederland bij de RHWW. Echter als
"bringseler" waren we de enigste. Ook dit gedeelte werd inclusief
ondervraging van de inzetleider goed doorstaan.
In Duitsland is het na het vinden van een slachtoffer de bedoeling dat je Eerste
Hulp geeft. Wij worden opgeleid tot Sanitäter, een soort zeer uitgebreide
EHBO-er.
Na lekker getafeld te hebben volgde een diploma uitreiking (vlakte) voor diegene
die niet meedoen aan het Puin-examen de volgende dag, daarna gingen we weer huiswaarts.
IJs op de ruit, koud dus, verder hetzelfde
tafereel als zaterdag echter zonder MC Donalds omdat de puinbult ergens anders
lag.
Het puingebied beslaat ca. 1000 tot 1500 m2 en is met een maximum van 3 personen
te "bezetten". De examinator heeft dus de keus tussen 1, 2 of 3
oefenslachtoffers en de hondengeleider met hond mogen het uitzoeken. Bij de
puinbult wordt herrie gemaakt d.m.v. een aggregaat en wordt er rook gecreëerd.
Tevens worden er kleren weggelegd en etenswaren neergelegd. Op beide mogen de
honden niet reageren.
Ik was als vierde aan de beurt. Zowel bij de vlakte als het puin werden de
kandidaten die geweest waren gescheiden van de nog te examineren mensen. Men
weet van tevoren dus helemaal niets.
Het puin mag van tevoren bekeken worden en daarna moet men het indelen. Men moet
de inzet tactiek doorgeven aan de examinator en dan aan de slag. Helm op,
handschoenen aan en helper mee, gewapend met een rugzak vol materiaal.
De puinbult lag achter een paar bomen en bovenop een heuvel. Het grote nadeel
was dat de wind van diverse windrichtingen kwam en je niet echt met één
tactiek kon werken. deze werd dus ook continu door mij aangepast. Na het vinden
van 3 personen, welke zeer moeilijk lagen (bleek later) was de missie geslaagd.
Tot mijn verbazing hoorde ik dat wij de eerste waren die de 3 slachtoffer eruit
hadden gehaald. Alle drie de voorgangers waren gezakt. Na onze zoekactie werden
de slachtoffers dan ook op andere, naar mijn mening, makkelijkere plekken
verplaatst. Na ons kwamen nog 5 kandidaten waarvan er ook weer een tweetal
zakten. Één doordat een hond kleding verwees en de andere omdat het baasje de
hond niet kon lezen en een gat aan het openmaken was waar niemand lag. Deze dag
werd ook afgesloten met een maaltijd en de diploma uitreiking.
Voor alle onderdelen van dat examen weekend waren we geslaagd.
Als ik alles op een rijtje zet en de DRK vergelijk met de RHWW dan ben ik zeker
van mening dat de RHWW op een hoog niveau staat. Ook denk ik dat we van elkaar
een aantal goede dingen kunnen leren om de lat nog hoger te leggen en daardoor
een hogere kwaliteit halen.
Ook de RettungsHunde Staffel Bad Dürkheim heeft een website, hij is echter wat verouderd. Frank gaat de site de komende tijd wat actualiseren. Wil je de site bezoeken klik op HIER (en daarna op "Hundestaffel")
|
