Telegraaf 10 juni 2009, 20 jaar RHWW

BLAFFENDE REDDER IN NOOD.
Duivense reddingshondenstichting viert 20-jarig jubileum

Voorzitter Louise Smits van de Stichting Reddingshonden RHWW uit Duiven met Diso.
"Het is dankbaar werk."

Foto APA

DUIVEN,
Woensdag 10 juni 2009 - De telegraaf
door MARJOLEIN VAN DER GAAG.

Met man en macht werd afgelopen zondag in Nijmegen gezocht naar een 46-jarige vrouw die in verwarde toestand uit een instelling was weggelopen. De politie had eigen honden en zelfs een helikopter ingezet om haar terug te vinden. Tevergeefs...

Daarop werd besloten stichting Reddingshonden RHWW uit Duiven in te schakelen. Slechts vijf minuten hadden de gespecialiseerde honden nodig om de vrouw op te sporen. En wonder boven wonder leefde ze nog.

„Een gigantische opsteker”, glundert voorzitter Louise Smits van de grootste reddingshondenvereniging van Nederland, die morgen haar 20-jarig jubileum viert met een groots symposium. „De vrouw lag slechts 250 meter van de instelling vandaan in de struiken. Zonder goede hond loop je daar zo voorbij. Dat weet ik uit ervaring. Zelf heb ik wel drie keer zo’n beetje boven op een lichaam gestaan, zonder iets te zien. Dan ligt iemand zo verscholen. Maar omdat de hond maar aandacht blijft trekken, weet je dat er iets aan de hand is.”
Slechts vier keer eerder in al die 20 jaar vonden de reddingshonden iemand levend terug. De andere 183 vermiste personen die de honden in die jaren met hun baasjes terugvonden, waren inmiddels overleden. Desondanks spreekt de bevlogen voorzitter van de reddingshondenvereniging van „dankbaar werk”, waarmee ze „besmet is geraakt”. Dat de reddingshonden bijna altijd te laat komen om iemand nog levend aan te treffen, komt volgens de Westervoortse doordat ze vaak te laat worden ingeschakeld. „Kennelijk zijn honden niet het eerste waar de politie bij een vermissing aan denkt”, aldus Smits. „Maar daarnaast is er ook in zo’n tachtig procent van de gevallen sprake van zelfmoord. Dan is het sowieso al lastig om op tijd te zijn.”

De keren dat bij een reddingsactie het slachtoffer echter wel levend werd teruggevonden, staan de voorzitter nog duidelijk op het netvlies. „In Limburg was een aantal jaren geleden een 91-jarige priester al een dag vermist. Wij hebben de politie toen aangeboden naar de man te komen zoeken. Binnen de kortste keren hadden we het slachtoffer gevonden. Hij was gaan wandelen in de bossen en ergens naar beneden gevallen. Vanaf het pad kon je hem niet zien liggen, maar een hond sloeg aan. De man was zwaar onderkoeld, maar heeft het wel overleefd.”

Smits: „Maar ook worden wij nog wel eens ingezet om mensen te zoeken die op vakantie in het buitenland vermist zijn geraakt.” Zo zijn leden van het team met hun honden de afgelopen jaren onder andere in Spanje en Frankrijk, maar ook in Maleisië en Malawi op zoek geweest naar verdwenen landgenoten.

’Vuilnisbakras’
In deze gevallen worden de kosten volgens Smits, die zelf aan de speurtochten deelneemt met haar ‘vuilnisbakras’ Diso, meestal gedekt door de verzekeraar van de vermiste. De inzetten in eigen land zijn echter volledig liefdewerk oud papier.
„Dat zou best eens mogen veranderen”, zegt Carlo Schippers van het Landelijk Bureau Vermiste Personen van het KLPD, een van de sprekers op het symposium. „De politie verzorgt nu de koffie en eventueel broodjes bij een inzet. Maar daar blijft het ook bij.
Een bepaalde onkostenvergoeding zou zeker wel op zijn plaats zijn, want deze mensen leveren heel waardevol werk. Bij de politie hebben wij heel wat honden die voor van alles en nog wat zijn getraind, zoals drugshonden en surveillancehonden. Maar op dit gebied hebben we zelf onvoldoende honden die inzetbaar zijn voor grote zoekacties naar vermiste personen.”
Ondanks het ontbreken van een vergoeding hoort Schippers de baasjes van de reddingshonden echter nooit klagen. „Je kunt ze dag en nacht bellen en ze staan altijd klaar. En over benzinekosten zal Louise nooit reppen.”

Bron: De Telegraaf van 10 juni 2009

ROBUSTUS AB COLLABORARE DUM ZAMIA
Sterk door samenwerken tijdens vermissingen